Er is een brand, een ongeval of iet anders gebeurt. In de verte hoor je diverse sirenes aankomen. Je denkt, dat is bij mij in de buurt. Ik ga eens even kijken. Snel pak je je telefoon even mee want je weet nooit of je een foto kan maken.

Ter plaatse gekomen zie je een autobrand. Je loopt zo dicht als het kan naar de auto en wil een foto maken. Dat wordt je op dat moment verboden door een agent. Omstanders roepen dat je een ramptoerist bent en je loopt maar snel weg.

Een niet alledaags verschijnsel. De ramptoeristen. Menigmaal worden zij door de politie van de plaats van het incident verwijderd. En dan komt er ineens een man of vrouw aanlopen die wel dichterbij mag fotograferen. De omstanders roepen “ramptoerist” en proberen deze man het werken onmogelijk te maken. Wat denkt hij of zij wel!!!

Als je even beter kijkt, zie je dat de agent de persoon door laat lopen en bij nog beter kijken zie je dat de persoon een glimmend iets om zijn hals heeft hangen. Bij nader inzien is dit een politie perskaart. Journalisten die in het bezit zijn van de landelijke politieperskaart kunnen hun werk uitoefenen in door de politie afgezette gebieden om verslag te doen van bijvoorbeeld ongevallen, demonstraties, rellen en calamiteiten.

Dat geeft deze personen dus het recht om hun werk ongehinderd te kunnen uitvoeren. Hinder deze mensen dan ook niet in hun werk. Zij gaan professioneel met het maken van een foto of een video om. Er zal nooit een slachtoffer in beeld zijn. Als dat wel zo is, zullen deze personen de foto en of video zo bewerken dat het slachtoffer niet herkenbaar in beeld is.

Men krijgt geen toegang als men een nationale perskaart heeft. Alleen mensen met een politie pers kaart hebben toegang. Een andere kaart heeft dus geen toegang tot een plaats delict.

 

 

Vaak krijgen deze personen na het publiceren van de foto’s en of video, van eventuele familie het verzoek om een foto te kunnen krijgen. Bij dodelijke ongevallen zijn het meestal nabestaanden die om materiaal vragen. Zij willen een beeld krijgen van de plaats van het ongeval.

Maar ook gebeurt het vaak dat de politie en of brandweer om een foto vragen. Dit om eventuele sporen vast te leggen of om de foto in een archief te bewaren.

En wat denk je van het volgende? Een fotograaf is vaak als eerste ter plaatse. Ook bij een reanimatie. Deze fotografen zullen niet aarzelen en gaan direct reanimeren of helpen bij een ongeval de ambulancediensten door bijvoorbeeld het vasthouden van een infuus. Daarna zullen zij pas hun werk gaan doen.